Tuesday, September 29, 2015

पैसै उठाएर चलचित्र बनाउन सक्ने भए सबैले बनाउथे होलान : कपिल खत्री, निर्माता एवं कलाकार

दोलखा जिल्लाको सुंगुरे भन्ने गाउँमा जन्मिएका कपिल खत्री अहिले रौतहटको चन्द्रनिगाहापुर स्थायि रुपमा बसोवास गर्दै आएका कपिल खत्री कलाकारिता क्षेत्रमा जम्नका लागि राजधानी प्रवेश गरे । कलाकार बन्ने दौडाहामा उनले निकै संघर्ष गर्नु पर्यो । झ्याईकुटी, तिरिरी, अचम्मै भो लगायतका हास्य टेलिचलचित्रमा अभिनय गरिसकेका खत्रीले पछिल्लो पटक वान साइड लभ नामक चलचित्र आफैले निर्माण गरे र नायकको भूमिकामा पनि आफै देखिए । भूकम्प पछि कसैले चलचित्र प्रदर्शन गर्न नमानेको अवस्थामा खत्रीले जोखि मोलेर देशभर एकसाथ चलचित्र प्रदर्शन गरे । उनै निर्माता एंव कलाकार कपिल खत्रीसंग सदाबहार सन्देशका प्रकाशक रोयल आचार्यले समसामायिक बिषयमा गरेको कुराकानी प्रस्तुत गरिएको छ ।
 
० के छ खबर आरामै हुनुहुन्छ ? 

 आरामै छु हजुर ।
० तपाई नायक कि निर्माता ?
 हँ... म निर्माता कलाकार भनौ न मिलाएर ।
० ल, निर्माता कलाकार ज्यू, हाल के गरिरहनु भएको छ त ?
अर्को एउटा नयाँ चलचित्र गर्ने तयारीमा छु ।
० कहिलेबाट शुरु गर्ने त ? अनि कस्ता खालको चलचित्र बनाउनुहुदै छ त ?
 दशै तिहार पछि । सम्भवत मंसिर तिर हुन्छ होला । चलचित्र चाहि फुल्ली कमर्शियल बनाउने सोचमा छु ।
० चलचित्रको के–के तयारी हुदैछ त ?
 स्क्रिप्ट फइनल हुनै लागेको छ ।
० कलाकारहरु अनि निर्देशक पहिलेकै लाई निरन्तरता दिनुहन्छ की परिवर्तन गर्नुहुन्छ ?
 प्राय सबै चेञ्ज हुन्छन् । करिब ८० प्रतिशत चाहि परिवर्तन नै हुन्छन् ।
० चलचित्र वान साइड लभले नाफा गरेर अर्को चलचित्र बनाउन लाग्नु भएको कि घाटालाई उकास्न ?
 नाफा घाटा भन्दा पनि निरन्तरता दिनको लागि मैले अर्को चलचित्र निर्माण गर्न लागेको हु ।
० पहिलेको चलचित्रबाट कत्तिको सन्तुष्ट हुनुहुन्छ त ? % सन्तुष्ट नै छु । खराब स्थितीमा लगाईयो झ्याप्पै । २ अनि तपाई त नयाँ अनुहारहरुलाई धेरै प्राथमिकता दिनुहुन्छ होईन ?
 हजुर । हो ।
० कारण चाहि के हो नि यसिको ?
 कारण .... यसको भन्दाखेरी (सोच्दै) नयाँलाई भन्दा पनि उनीहरुमा भएको क्षमतालाई हेरेर अवशर दिइन्छ ।
० तपाई त पैसा उठाएर चलचित्र निर्माण गर्नुहुन्छ भन्ने आरोप छ नि ?
 हाहाहा.. हैट, पैसै उठाएर चलचित्र बनाउन सक्ने भए सबैले बनाउथे होलान । कसैले भौतारिएर हिड्नु पर्ने थिएन होला ।
० तपाईको भविष्य चलचित्रमै देख्नु भएको छ कि अन्य केहि गर्ने सोच बनाउनु भएको छ ?
 होइन अब अहिले सम्म यसै नभनौ । जहाँ सम्म पुग्छ यसलाई यसरी नै लाने हो जहाँ ब्रेक लाग्छ त्यसपछि त्यसपछि स्ट्रिङ्ग मोड्नु पर्छ ।
० नेपाली फिल्मको एकदमै दयनीय हुँदै गएको छ यसको खास कारण के होला ?
खुट्टा तान्ने प्रवृति अनि राम्रो क्वालिटि दिन नसक्नु नै यसको आस कारण हो ।

Sunday, September 27, 2015

रामपुरबाट काठमाडौं सम्म आइपुग्दा : रोयल आचार्य



                                                             नेपालमा गएको बिनासकारी महा–भूकम्प पछि संविधान निर्माणमा                                          
लेखक ः रोयल आचार्य
नेपालको संविधान २०७२ समेत नेपाली जतनालाई दिइसकेका छन् । प्रमुख राजनीतिक दलहरुले नेपालको संविधानका लागि प्रारम्भिक मस्यौदा निर्माण गरेसंगै शुरु भएको मधेस आन्दोलन अझै रोकिएको छैन् । आन्दोलका क्रममा प्रहरी बरिष्ठ उपरिक्षक सहित ७ प्रहरी र एक अवोध वालकको निर्मम हत्या गरियो भने आन्दोलनका क्रममा दर्जनौ आन्दोलनकारीको समेत ज्यान गयो । अहिले नेपालको संविधान घोषण भइसकेको भए पनि देशको अवस्था उस्तै छ । आज भन्दा केहि दिन अगाडीको कुरा हो । मधेस आन्दोलन चर्कदै गरेको अवस्थामा नेपालका पूर्वी पहाडी जिल्लाबाट राजधानी काठमाडौं आउने नेपाली यात्रुहरु निकै डरलाग्दो र जोखिम पूर्ण यात्रा गर्न बाध्य भए । पूर्वका बिभिन्न स्थानहरुमा रहेका बसको टिकट काउण्टरहरुमा काठमाडौं जाने यात्रुहरुको घुइचो देखिन्थ्यो । ‘दाई काठमाडौं गाडी जान्छ, कति दिनमा गाडी पुग्छ काठमाडौं ?’ उदयपुर जिल्लाको रामपुर बस टिकट काउण्टरमा एक जना महिला टिकट काट्ने मान्छेलाई प्रश्न गर्दै थिईन् । ‘जान्छ जान्छ गाडी पुलिसले राति स्कर्टिङ्ग गरेर लग्छ, अवरोध भएन भने भोलि बेलुका सम्म जसोतसो पुगिन्छ ।’ टिकट काट्ने मान्छेको उत्तर यस्तै थियो । ति महिला दोधारमा परिन । किनकी मधेस आन्दोल भन्दा अगाडी बेलुका हिड्दा बिहान सजिलै संग पुगिने काठमाडौं अहिले त ठेगान नै नहुने रहेछ । भोलि बेलुका मात्र पुलिसले स्कर्टिङ्ग गरेर पु¥याइदिन्छ रे, अनि फेरी केहि त्यस्तो अप्रिय घटना केहि घटिहाल्यो भने कतिदिन सम्म बस्नु पर्ने हो कहाँ ने र ? अन्य टिकट काट्न आउने मान्छेहरु पनि दोधारमा पर्थे । कतिपय मधेस आन्दोलन रोकिए पछि मात्र काठमाडौं जाने भनेर बसेका मान्छेहरु पनि उत्तिकै थिए । फेरी काठमाडौंमा जागिर गर्ने मान्छेहरुलाई चाडै फर्किने वाध्यता पनि उत्तिकै थियो भने बैदेशिक रोजगारीमा जानेहरुका लागि पनि नगई भएको थिएन । बाध्यात्मक परिस्थितीका बाहेक अन्यले त्यस्तो जोखिम मोलेर काठमाडौं नजाने योजना बनाएको हुनुपर्छ, त्यहि भएर होला सदाको भन्दा बसमा कम यात्रुको चाप देख्न सकिन्थ्यो । अन्य मानिसहरुको समस्या जस्तै लेखकको समस्या पनि उस्तै थियो । काठमाडौंमै बसोवास गर्ने र घर आएको लामो समय भइसकेकाले काठमाडौं चाडो भन्दा चाडो फर्किनु पर्ने बाध्यात्मक स्थिती आएको थियो । असोज को आज दोस्रो दिन करिब ९ बजिसकेको थियो । काठमाडौं त्यस दिन जसरी पनि फर्किनै पर्ने थियो । फेरी मान्छे कम भएकै कारण रामपुरबाट बस काठमाडौं जाने कि नजाने भन्ने टुंगो लागि सकेको थिएन । पर्सी अर्थात असोज ३ गते सम्ममा जसरी पनि काठमाडौं पुग्नु पर्ने बाध्यताले गाडी चढ्न कै लागि लेखक छिमेकी गाविस तिर जानु पर्ने हुन्छ । छिमेकी गाविसमा पनि विश्वकर्मा पुजाको दिन गाडि काठमाडौं नजाने हुदा त्यतै नातेदारकोमा बाँस बसि भोलि पल्ट असोजको दोस्रो दिन करिब साझ ६ बजे गाडी तपेश्वरीबाट काठमाडौंको लागि छुट्छ । उदयपुरको तपेश्वरीबाट छुटेको गाडी करिब १ घण्टा पनि नपुग्दै सप्तरीको फत्तेपुरमा गएर रोकिन्छ । ‘ल है खाना खानेहरुले नजिकैको होटलमा गएर खना खाऔं, उता खान पाईन्छ कि पाइदैन ठेगान छैन् ।’ भन्दै गाडी चालक गाडीबाट ओर्लन्छ । त्यो सुनेर गाडीमा रहेका केहि मान्छे छक्क पर्छन । ‘ए बाबु अनि कतिबेला हिड्छ त यहाँबाट गाडी ?’ गाडीको बि साइडको पहिला् सिटमा बसेका एक अधवैसै पुरुषले गाडीको खलासी तर्फ हेर्दै वोलिन् । ‘१÷२ बजेतिर ।’ त्यो खलासीको छोटो जवाफले उनी मौन बसे । भोलि त असोज ३ गते, संविधान घोषणा हुने दिन । फेरी भोलि नै नेत्र बिक्रम चँद नेतृत्वको माओवादीले नेपाल बन्को घोषणा गरेको कतै अलपत्र त परिने होइन हामी ?’ यस्तै प्रकारका बिभिन्न कुराहरु भइरहेका थिए गाडी भित्र । कोहि मान्छे गाडीबाट ओर्लेर खाना खानका लागि होटल तर्फ प्रस्थान, कोही किराना पसलतिर गएर चाउँचाउ, बिस्कुट जस्ता खानेकुरा लिएर आए कोहि भने गाडिमै बसिरहेका थिए । समय आफ्नै गतिमा दगुरिरहेको थियो । मान्छेहरु गाडी धेरै बेर सम्म रोकेकाले अलि दुखित जस्ता देखिन्थे । केहिबेर मै ड्राइभर अगाडीको सिसा नभएको गाडी बसपार्क आयो । त्यो गाडी त्यहि रामपुरबाट आएको गाडी थियो । त्यो संगै बेल्टारबाट पनि गाडी आयो । तपेश्वरी, बेल्टार, रामपुर र फत्तेपुरको गरेर ४ वटा काठमाडौ जाने गाडी भेला भए । ति चार वटा मध्ये कसैको अगाडीको सिसा फुटेको थियो भने कसैको पछाडिको अनि कसैको चाहि झ्यालको सिसा फुटेको थियो । कुनै गाडी त्यस्ता थिएनन् । जसलाई चोट नलागेको । साय बित्दै गयो । रातको करिब १२ बज्नै लागेको थियो । फत्तेपुर चोकतिरबाट ४÷५ जना बर्दीधारी प्रहरीहरु बस रोकेको स्थान तिर आउँदै थिए । प्रहरीले सायद बस हिडाउन निर्देशन दिएको हुनुपर्छ । ४ वटै बसहरु स्टार्ट भए । चार वटै वसका चालकहरुले टाउकामा हेलमेट लगाएको दृश्य देखियो । त्यो दृश्य देखेर सबै अचम्ममा परे । हेलमेट त मोटरसाइकल चलाउदा मात्र लयाएको देखिन्थ्यो आज गाडी चालकले समेत हेलमेट लगाउनु एकदमै अचम्मको कुरा थियो । सबै अचम्ममा परे । ‘होइन होउ दाई, गाडी पल्टिन्छ भनेर लगाको हो हेलमेट ? गाडी पल्टिन्छ भने त हामीलाई पनि उपलब्ध गराउनु प¥यो नि हेलमेट ।’ गाडी भित्रैका एक जना युवाले अलि उच्छृंखल हुँदै चालक संग भने । अगाडी बाटामा मधेसी मोर्चा भनौदाका कार्यकर्ताले ढुंगा मुडा हान्न सक्छन भनेर लगाको हो, भाई । म अगाडी भएकोले मलाई ताकेर ढुंगा हान्न सक्छन् त्यसैले लगाको । तपाईहरु त पछाडी हुनुहुन्छ अलि सुरक्षित नै हुनुहुन्छ, झ्यालको सिसा र पर्दा चाहि सबैले अनिवार्य लगाउनु होला ।’ ड्राईभरको यो कुरा सुनेर सबैले झ्यालको सिसा बन्द गरेर पर्दा लगाए । सिटको भित्तामा बस्नेहरु अलि डराएका थिए । फत्तेपुरमा प्रहरीले क्रमशः ४ वटा गाडी तपेश्वरी, रामपुर, बेल्टार र फत्तेपुरको मिलाएर अगाडी बढाउन लागे । तपेश्वरीको गाडी अगाडी भएकाले त्यो गाडीमा काधमा एउटा चारा अंकित चिन्ह लगाएका बर्दीदार प्रहरी वाया कम्मरमा पेस्तोल भिरेर गाडी भित्र पसे । त्यने देखे वित्तिकै लेखकको मनमा डर उत्पन्न हुन्छ । लेखकको मन एक्कासी अन्तै मोडिन्छ । केहि पदन अगाडी मात्र परिक्षाको डुउटी सकेर साइकलमा कार्यालय फर्कदै गरेका शसस्त्र प्रहरी बलका प्रहरी सहायक निरिक्षक असई थमन बहादुर बिश्वकर्मालाई बाटामै रोकेर केहि मधेसी अपराधिहरुले आक्रमण गरेका थिए । आक्रमण पछि घाइते भएमा असई बिश्वकर्मालाई जलेश्वर अस्पतालमा उवचार गरियो । शरिरका बिभिन्न ठाउँहरुमा ठूलो चोट लागेका बिश्वकर्माको शरिरमा १४ टाँका लगाइएको थियो । थप उपचारको लागि जलेश्वरबाट एम्बुलेन्सबाट जनकपुर अञ्चल अस्पताल तर्फ लादै गरेका घाइते असईलाई आन्दोलनकारीहरुले एम्बुलेन्सबाट झिकेर धान खेतमा लगेर निर्मम हत्या गर्नुका साथै एम्बुलेन्स समेत जलाएका थिए । कतै आज त्यहि घटना दाहोरिने त होईन ? मनमा कता कता डर लागिरहेको थियो । केहिबेरमा अर्को प्रहरी जवान पनि त्यहि बसमा चढे । यात्रु तथा बसलाई सुरक्षाका निमित्त सुरक्षा दिन प्रहरी सहायक निरिक्षक र एक जना प्रहरी जवान गाडीमा चढे पनि सुरक्षा दिन सक्लान कि नसक्ला भन्ने सबैमा चासोको बिषय बनेको थियो । गाडी अगाडी बढ्यो । बिभिन्न स्थानहरुमा मान्छेको जमात देख्नासाथ यात्रुको मुटुको धड्कन बढ्न थाल्दथ्यो । बस आफ्नै गतिमा कुद्दा कुद्दै कञ्चनपुर पुग्यो । कञ्चापुरमा पुगेर गाडी पुःन रोकियो । गाडीबाट कोहि कोहि मान्छे सडकमा ओर्ले । रामपुरबाट आएको गाडी महालक्ष्मी डिलक्सका चालक दिपक भट्टराई मधेस आन्दोलनले दिएको दुःखको बारेमा कुरा गर्दै थिए । पूर्वबाट आएका गाडीहरु सबै भेला भएपछि नेपाल प्रहरीले स्कर्टिङ्ग गरेर लाने भएकाले पूर्वका गाडी नलगुञ्जेल त्यहि बस्नु पर्ने थियो । फेरी सप्तरीमा कर्फु लगाइएको कारण यात्रुहरु बाहिर खुलेआम हिड्न सकेका थिएनन् । करिब आधा घण्टा त्यहा बसे पछि रातो बत्ति धिपिक धिपिक बालेर प्रहरीको गाडी अनि प्रहरीको गाडी संगै लाभा लस्कर लागेर बसहरु आइरहेका थिए । त्यहाँ रोकिएका ४ वटा गाडी पनि संगै अगाडी बढे । बिभिन्न स्थानहरुमा छुट्टाछुट्टै प्रहरी टोलिले स्कर्टिङ्ग गरेर लाने क्रम जारी रह्यो । आन्दोलनकारीले ढुंगा हान्लान कि भनेर कोहि निदाउन समेत सकेनन् । बिहान ७ बजे हेटौडा नजिकको जंगलमा गाडी रोकियो । सबै जना गाडीबाट ओर्लिए । अगाडी पुरा गाडीको जाम थियो । चन्द माओवादीले गरेको बन्दको प्रभाव होला भन्ने सबैले आंकलन गरेका थिए । बन्द नै भए पनि प्रहरी ले स्कर्टिङ्ग गरेर काठमाडौं पु¥याउछ भन्ने बिश्वास पनि उत्तिकै थियो । केहिबेर पटि गाडी बिस्तारै अगाडी बढ्यो । सबै गाडीलाई प्रहरीको सुरक्षा घरा मार्फत अगाडी बढाइएको थियो । गाडी बिभिन्न स्थानमा प्रहरी टोलि परिवर्तन गर्दै अगाडी बढीरहेको थियो । चितवन पुग्नु भन्दा अगाडीको एउटा जंगलमा गाडीको ब्रेक झ्याम्प लाग्यो । मकालु यातायातले त अग्नीलाई हलुका चोट लाग्ने नै गरेर ठक्कर दिएछ । सबैलाई के भएर एक्कासी रोकियो भनेर बाहिर हेर्न थाले । प्रहरीको एउटा टोलि जंगलभित्र कसैलाई खेदाए जस्तै गरेर दौडिरहेको थियो साथमा अन्य केहि मान्छेहरु पनि । पछि बुझ्दा स्कर्टिङ्ग गर्ने प्रहरीको गाडीमा एक जनाले ढुंगा प्रहार गरेर जंगल तर्फ भागेको रहेछ । प्रहरीले केहिबेर लखेटे पनि पक्राउ गर्न अफिल भए पछि गाडीलाई सुरक्षा दिदै अगाडी बढ्यो । बिभिन्न स्थानहरुमा यस्तै यस्तै समस्याहरु झेल्दै त्स दिनका गाडी काठमाडौं आइपुगे । उदयपुरको तपेश्वरीबाट छुटेको गाडी पनि ६ बजेर तिस मिनेट जादा कलंकी टेकिसकेको थियो । उपत्यकाका बिभिन्न स्थानहरुमा दिपावली मनाइरहेका थिए । त्यस समय सम्म त राष्ट्रपतिद्वारा नेपाmको संविधान–२०७२ को घोषणा भइसकेको थियो । देशमा सबैतिर खुसीयाली मनाइरहेकोे समयमा तराईका केहि जिल्लामा भने मधेसी मार्चाको विरोध कायमै थियो ।

  अहिले भारतले अघोषित रुपमा नेपाललाई नाका बन्दी लगाएको छ । मधेसी मोर्चाको आन्दोलनलाई समर्थन गर्दै भारतले नाका बन्दी लगाउनुको साथै नेपाल प्रहरी माथी आक्रमण गर्न आफ्नो भूमि समेत सुम्पेको छ । अहिले मधेसीमोर्चाका कार्यकर्ताहरुलाई भारतले आफ्नो सिमा नजिकको भूमिमा खानपिनको व्यबस्था मिलाएर नेपाल तर्फ आयात गर्न लागेका सामाग्री तथा सवारीसाधनहरु नेपाल प्रवेशमा रोक लगाईरहेको छ । भारतको क्षेत्र तर्फबाट आक्रमण गर्दा असोज ९ गते ४ प्रहरी घाइते भएको खबरले झनै नेपालीको मन दुखेको छ । भारतले नाका बन्दी गरे पनि हामीले आत्तिनु हुदैन । नाका बन्दी गर्नाले नेपाललाई मात्र होईन भारतलाई समेत घाटा पर्छ । हामी त किनेर खान्छौ भोलि भारतले नदिए, अर्को कुनै तस्रो मूलुकबाट इन्धन तथा खाद्यान्न आपुर्ति गर्न तिर लाग्नु पर्छ 

Thursday, July 30, 2015

देशलाई पिंडा परेको बेला रमाइला गित गाउँनै मन लागेन : हरि डाँगी (गायक/संगितकार/गितकार)

रोल्पा जिल्लाको एक विकट गाउँमा जन्मिएर दाङ्गमा आफ्नो बाल्यकाल विताएका हरि डाँगी एक प्रतिभाशालि गायक हुन् । जिवनलाई संघर्षमय बनाउँदै गायन, संगित तथा दर्जनौमा गितहरु रचना गरिसकेका गायक डाँगी अहिले प िनगित संगितमा निकै व्यस्त मानिन्छन् । गायन क्षेत्रबाट उदायका गायक डाँगी पछिल्लो समय संगित तथा शब्द रचनामा पनि निकै व्यस्त हुन थालेका छन् । उनको व्यक्तिगत जिवनसंग सम्बन्धित भएर सहकर्मी बर्षा खनालको सहयोगमा सदाबहार संदेश मासिकका प्रकाशक रोयल आचार्यले गरेको समसामयिक कुराकानी ।

० कति भयो संगित क्षेत्रमा लाग्नु भएको ?
१२ बर्ष जति भयो सर ।

० तपाई गायक, संगितकार एवंम गितकार ३ वटै बिधालाई एकसाथ अघि बढाउनु हुँदैछ, कुन बिधामा पहिले हात हाल्नु भएको थियो ?पहिले गायन क्षेत्रमा मा प्रवेश गरेको थिए ।

० किन ३ वटै बिधामा लाग्नु भयो ?
मेरो सानै देखिको रुचि भएर ।

० यि संगितका ३ बिधा मध्ये कुन चाहि तपाईलाई अलि सहज महशुस हुन्छ ?
सबैको आ–आफ्नै बिशेषता हुन्छ । गाह्रो त सबै बिधा नै हुन्छन्तर मलाई अन्य भन्दा गाउन अलि सशज लाग्छ ।
० हाल सम्म कतिवटा गितमा स्वर, संगित दिनुभएको छ ?
हाल सम्म दुई दर्जन भन्दा बढीमा आफ्नो स्वर, संगित दिएको छु ।

० कस्ता प्रकारका गित गाँउनुहुन्छ ?
प्रायः जसो सैण्टिमेण्टल, मन छुने खालको गितहरु गाउँछु ।
० हाल चाहि के गर्दै हुनुहुन्छ ?
गित, संगित मै व्यस्त छु । एउटा आधुनि र ३ वटा दोहोरी गितको लागि तयारीमा छु ।
० तिज आउँदैछ, तपाईले यसपाली तिजको लागि कुनै गित निकाल्ने तयारी गर्नु भएन ?
यसपालि तिजको गित गरिएन । बैसाख १२ गतेको महा–भूकम्प पछि देश रोइरहेको छ । देशलाई पिंडा परेको बेला रमाइला गित गाउँनै मन लागेन ।
० स्टेजको लागि कत्तिको अफर आउँछ ?

आउँछ । महोत्सवहरुमा जाने गरेको छु ।
० बिदेश भ्रमणमा निस्कनु भएको छैन् ?
अहिले सम्म निस्केको छैन । अब चाडै नै कतार र भारतको लागि जादैछु ।
० तपाइले गाएको पहिलो र चलेको गित ?
पहिलो गित –‘एउटा कुरा गर्नै पर्छ....’ अनि चलेको ‘झल्को आयो रोए निरमाया....’ हो ।
० यस बाहेक अन्य पेशा पनि गर्नुहुन्छ कि ?
यस बाहेक मेरो आफ्नो एजेन्सी अफिस र दोहोरी साझ पनि छ ।
० प्रसंग अलिकति बदलौं, तपाई बिवाहित कि अबिवाहित ?
बिवाहित ।
० लभ कि एरेञ्ज ?
लभ ।
० लभ म्यारिज गर्नुभएछ, आफ्नै क्षेत्रको रोज्नु भयो होला होइन ?
होइन । आफु भन्दा फरक क्षेत्रको नै रोजे ।
० अर्को क्षेत्रको स्त्री संग बिवाह गर्दा अलि गाह्रो भएन ?
मलाई एकदम सजिलो नै भएको छ । उनी पनि गित, संगितलाई नजिकबाट नियालेकी मान्छे भएकाले गाह्रो केहि महशुस नै भएन । उनी एकदमै बुझ्ने छिन् ।
० हवस्त सर, अनि अन्त्यमा हाम्रो पत्रिका मार्फत नेपाली गित। संगित प्रेमीहरुलाई केहि भन्न चाहानुहुन्छ कि ?
नेपाली गित संगितलाई माया गरिदिनुस । गितहरु किनेर सुन्ने बानि बसालि दिनुस्, जसले गर्दा हामी जस्ता सम्पूर्ण सर्जक र हाम्रो गित संगित जिवित रहन्छ ।

Wednesday, July 15, 2015

हाम्रो नेपाल (कविता) : रेबिका गुँरागाई

हाम्रो नेपाल
पृथ्वी नारायण शाहले भने जस्तै
Rebika Guragain
४ जात अनि ३६ बर्णको फूलवारी
अति सुन्दर हाम्रो नेपाल
बहुभाषी धेरै जातिको हाम्रो सस्कृती
थरी–थरी समूदाय मिलेर बनेको आकृति

हामी सबै नेपाली एउटै हौं
जसले जे तर्क दिए पनि
बगैचाका फूलहरुमा आ–आफ्नै वासना आउछ
फरक हाम्रो भेषभूषा हेर्दा फरक नै देखिन्छ
जातजाति फरक देखिए पनि
एउटै फुलको माला जस्तो विश्वमै चिनिन्छ ।

हामी कसैलाई चाहिएको छैन्
जाति बिशेष अधिकार अनि जातिय राज्य
हामी सबै नेपाली हौं छैन यसमा शंका
जे–जस्तो हुन्छ मिलेरै बस्छौं कसैसंग मागेको होइन
जातिय, धार्मिक र व्यक्ति बिशेष अंश ।।।।


Tuesday, June 30, 2015

गजल : रेविका गुँरागाई

सँधैभरी तिम्रो नजिक परुँ जस्तो लाग्छ
जो सँग नि तिम्रै कुरा गरु जस्तो लाग्छ ।

सोच्छु मनमा सधै भरी तिमी मेरो भए
खुसीले सधै रमाउदै नाचौं जस्तो लाग्छ ।

तिमीले सधै मेरो बारे राम्रो कुरा गरिदिंदा
उफ्रिएर रमाउँदै हासांै जस्तो लाग्छ ।

मलाई नै जिस्काउदैं चुड्के भाका गाइदिदा
तिम्रै हात समाएर नाचौं नाचौं लाग्छ ।

तिमीसंगका मिठा पल इतिहास रच्दैं
तिमै्र नाममा एउटा गित लेखांै जस्तो लाग्छ ।

सँधैभरी तिम्रो नजिक परुँ जस्तो लाग्छ
जो सँग नि तिम्रै कुरा गरु जस्तो लाग्छ ।

छोरीको कर्म : रेविका गुँरागाई


Rebika Guragain

k"l0f{dfdf nfu]sf] h'gsf] 5fofF h:tf]
s]jn :d/0f dfq 5 hGd 3/sf],
ha 5f]l8of] cfdf Tof] Gofgf] sfv
hLag ;fyLdf ;'/Ifsf] ;+;f/ b]lv
ha dfof dfl/of] afafsf] Tof] ;lx ;+/If0f .

hGdg] lalQs}sf] d k|ltsf] dfof ;Tbfe
la:tf/} la:tf/} 36]sf] cg'e"lt x'Fb} uPsf] 5,
lsg 36]sf] cfkm\g} cljefjsaf6 d k|ltsf] dfof
s] dfofsf] u'0f:t/ 36fpg] s'g} To:tf] oGq 5 <
olb 5}g eg] lsg / s;/L lbgfg' lbg 36\b}5 ÛÛÛ

d Tolx+ oGqsf] vf]lhdf hxfF hxfF k'U5'
Tolx Tolx cfOlbG5 ofb pg} cljefjssf],
Kfz'kltgfy dGbL/sf] 306L aHbf ;d]t
Tolx hGd 3/sf] b]ptf sf]7fsf] ofb cfpF5
l;6L ;]G6/ cuf8L udnfnfdf km'n]sf] km'n b]Vbf
emg\ eSsflgG5' d Tolx 3/–cfFugsf] ofbn] .

of] s;tf] a]xf];Lkgf xf] <
d]/f] lbndf dfofsf] cx+sf/ / ?i7 jf]ln
la;{g x/k|sf/n] sf]lz; ubf{, ;kmn x'G5',
;kmn x'G5', k'gM dfof gePsf] axfg x'G5
s] ug'{ h]–h:tf] ePklg afWotfn] ;xg' kg]{
dfof 3[0ff ;a} l:jsf/ ug'{kg]{ 5f]/Lsf] sd{ .
5f]/Lsf] sd{ ..


Thursday, November 13, 2014

प्रेम पत्र : डिपी आचार्य रोयल



हो.प्रिय
आजकाल म धेरै न रुथालेको छु विगत सम्झेर...। कहिले काही लाग्छ नवजात शिशुहरु पनि मजति रुदैनन होला । अनि उनिहरुको रुवाइ र मेरो रुवाइमा के फरक छ र ? उनीहरु चिच्चाएर रुन्छन्, म चुपचाप । लामो समयदेखी तिमी संग भाग्न खोजेको थिए, तर यो महसुस भयो कि तिमीसित भाग्नु आफैसित भाग्नु हो । मेरो पीडा घटेन झन् बढ्यो..। आफैप्रति धृष्ट हुन नसकिदो रहेछ । कहा“ भा“गू आफैदेखी ? ति सत्यहµलाइ कहा“ मिल्काउ ? के मा छ विस्मृती ? तिम्रो स्मृतिबाट मात्र पनि म हरेक Ôण्ँ असुरÔित महसुस गरिरहेको छु । यो के ?र आजकल यी प्रताडित दिनहरु एउटा नियमितझै“ भइसकेको छ, सास फेर्नुजतिकै..। मलाइ होस्, चेतना,उज्यालो सब बेठिक लाग्न थालेको छ । पूणर््ँ होस् सम्हालेर बस्न एकदम कष्टप्रद हुदो रहेछ, कमसेकम एउटा मान्छेलाइ। म बुझिरहेछु प्िरय..मान्छे किन होस लाइ लात मार्ने गर्छन् ? किन बा“च्नुसित विद्रोह गर्छन ? किन आत्महत्याको प्रयास गर्छन ? किन मान्छे हुनुको सत्यसित डराउछन् कहिलेकाही ? कहिले काही यही चेतना पनि अभिसापझै“ बन्दो रहेछ ।
मेरी प्यारी, । तिमीलाइ कुन कुराले बुझाउ ? के चाहिलो हो तिमीलाइ बुझाउनका लागी ? के भने के गरे , तिमी छर्लङ् हु“दो हौ ? केही सुत्र त हुदो हो, कमसेकम तिमीलाइ बुझाउन । कसरी कुन तत्वले तिमीलाइ पगाल्न सकिदो हो ? कहा“ कुन संसारमा विद्दमान छ त्यो तत्व जसले तिम्रो ह्द्यको गहिराइमा स्पर्श गर्न सकोस् । तिमी आफै भन्देउ , मेरी प्िरया । म जान्दिन..बुझ्दिन । तिम्रो मन भित्र कस्ता विचार छन् ? म हर समय सोच्छु , अझ तिमीलाइ नै सोध्न मन लागेको छ । के प्रेम महत्वपूणर््ँ होइन ? मैले देखेको, मैले जानेको संसारमा, प्रेम बाहेक सबै गौण्ँ छन् । तिम्रो संसार, तिम्रो विचार किन मसित बेमेल ? सके आलोचना गर्दी हौ मेरा यी पुङ न पुच्छरका विचारहµप्रति । यसमा म कति व्यवहारिक छु, मलाइ त्यसको किञ्चित पनि पर्वाह छैन । हो, म नस्पट्ट अन्धो हुन थालेको छु । मलाइ देख्नु या नदेख्नुसित कुनै सरोकार छैन । म निरपेÔ छु अµका कुराहµसित । मलाइ सुन्नु या नसुन्नुसित कुनै सरोकार छैन । म भित्र एउटा गहिरो भाव बसेको छ । बस्, मैले अनुभूत गर्ने त्यत्ती हो । तिमीले ठिकठाक स्पष्टीकरण्ँ दिएकी भए आफैलाइ सम्झाउदो हु“, आखिर प्रेम प्राप्ति मात्र होइन भन्दै, तर यहानेर आएपछि मलाइ पटक्कै चित्त बुझ्दैन,
प्रिय मानें प्रेम समर्पण्ँ पनि हो, तर सर्पण्ँ? केका लागी ? कसका लागि ? समर्पण्ँ गर्ने पनि केही आधार र विवशता हुन्छन् । तर न तिमीले आङ्खनो विवशता सबै बताएकी छयौ, न म आफूलाइ कुनै कोण्ँबाट चित्त बुझाउन समर्थ भइरहेछु...म यादगर्छु ति दिनहµ , केवल एउटा नमिठो सपना मात्र होस् । तर अपसोच, सत्यलाइ त तिमीले नै घा“टी निमोठेर कतै मिल्काएकी थियौ । र, यही यथार्थ बेला कुबेला मलाइ गोमन सा“पझैं फ“डा उठाएर डस्न आउ“छन्..र त्यो डसाइ, हाय। म प्रत्येक पल रगताम्भे भएर घिस्रिरहेको हुन्छु । एक–एक पल, मानौ दम भएको छ मलाइ । मेरा फोक्सो श्वास तान्न नसकेर गा“ठो परेर बसेको छ । यो दिनहµ शरिरमा एउटा –एउटा गर्दै असंख्य घाउहµ थप्दै लडिरहेछु..।